به گزارش گفتمان زاگرس: طی چند دهه از عمر نظام جمهوری اسلامی این رسانه به اصطلاح ملی نه تنها نتوانسته ذائقه مخاطبان را جلب کند بلکه در راستای حفاظت از مصالح ملی با نگاه یک سویه به موضوعات و نادیده گرفتن سلایق و دیدگاههای مختلف متکلم واحده بوده و عملا مسیر گفتگو را مسدود کرده است.
در جریان اعتراضات اخیر به وضوح مشاهده شد که تلویزیون به جای تسکین دل آسیب دیدگان و کاهش آلام مردم و دامنه اعتراضات با پخش برنامههای طعنه آمیز و تمسخر بخشی از جامعه نمک روی زخم آنها میپاشید و هرگز اجازه داده نشد که صدای معترضین در این رسانه منعکس گردد تا مردم به رسانه های بیگانه متوسل شوند.
صداوسیمای ایلام نیز در حادثه ناخوشایند ملکشاهی و جریانات پس از آن که موجب اندوه و ماتم استان شده بود بدون توجه به جو حاکم بر استان با پخش برنامههای روتین و شاد افکار عمومی را جریحهدار و روح بیننده را آزار میداد.
در حقیقت میتوان گفت تلویزیون طی سالها یک جانبه گرایی و کوبیدن بر طبل تفرقه به یکی از عوامل مهم نارضایتیهای عمومی و شکل گیری اعتراضات در کشور تبدیل شده است.