به گزارش گفتمان زاگرس: در میان صدها عملیات دفاع مقدس، دهم تیر ۱۳۶۵ جایگاهی استثنایی دارد. آزادسازی مهران نه یک پیروزی تاکتیکی، که تحقیر راهبردی دشمنی بود که برای جبران شکست فاو، استراتژی “دفاع متحرک” را طراحی کرده بود. این شهر در کمتر از ۴۰ روز از اشغال خارج شد تا ثابت کند قدرت نظامی ایران، در سایه ایمان، از هر محاسبه مادی فراتر است.
وقتی امام خمینی (ره) آزادی مهران را با فتح خرمشهر برابر دانستند، و فرمودند: «مهران را هم خدا آزاد کرد»این پیام را به تاریخ سپردند که برخی نقاط جغرافیایی، فقط خاک نیستند؛ نماد اراده یک ملتاند. اما نکته تلخ اینجاست که خرمشهر در تقویم ثبت شد و مهران، با همان نسبت عظمت، در حافظه رسمی کشور به حاشیه رانده شد.
۴۰ سال میگذرد و دهم تیر، هنوز در تقویم ملی نیامده است. این غفلت، ناخواسته، پیامی دوگانه دارد: از سویی زحمات ۹۱۳ شهید و بیش از ۵ هزار شهید استان ایلام را کمرنگ میکند و از سوی دیگر، به نسل جوان القا میکند که برخی حماسهها، «درجه یک» و برخی «درجه دو» هستند؛ در حالی که خون شهید، درجهبندی نمیشناسد.
سالهاست نامهنگاریها و مصوبات استانی برای ثبت این روز تکرار میشود. شورای فرهنگ عمومی استان ایلام بارها این خواسته را به دبیرخانه کشوری ارسال کرده، اما گویی این پرونده، در راهروهای اداری به سرنوشت نامعلومی دچار شده است. تنها یادگار این تلاشها، دلخوشیِ برنامههای محلیای است که هر سال با حضور خانوادههای شهدا، گرم، اما محدود برگزار میشود.
ثبت دهم تیر در تقویم ملی، فقط یک اقدام نمادین نیست. این ثبت، سند رسمیِ «عدالت تاریخی» برای خطهای است که در هشت سال جنگ، بیش از توان خود هزینه داد. مهران، دروازه غرب ایران است؛ اگر نام این دروازه در تقویم نیاید، یعنی هنوز باور نکردهایم که پیروزیهای بزرگ، گاهی از گمنامترین نقاط میجوشند.
شاید امروز، دهم تیر فقط یک روز در میان روزهای سال باشد، اما فردا، وقتی تاریخپژوهان به دنبال ریشههای شکستناپذیری ایران میگردند، پرسششان این خواهد بود: «چرا تقویم ملی، از ثبت یکی از ماندگارترین حماسههایش غافل ماند؟» پاسخ این سؤال را باید همین امروز نوشت؛ با ثبت این روز، تا دیگر بهانهای برای فراموشی نماند.
ثبت دیدگاه