به گزارش گفتمان زاگرس: سفر وزیر صمت به آبدانان، فرصتی بود تا غبار محرومیت از چهره این شهرستان زدوده شود. پیگیریهای ایشان و اعزام تیمهای اکتشافی در حوزه معادن گچ، گامی مثبت و رو به جلو برای اقتصاد منطقه تلقی میشود. با این حال، پرسش اساسی اینجاست که چرا ابرپروژه کارخانه سیمان آبدانان که میتوانست پیشران اصلی توسعه این منطقه باشد، در لیست اولویتهای سفر وزیر قرار نگرفت؟
این پروژه که از سال ۱۳۸۶ کلید خورد، تمامی زیرساختهای لازم برای تبدیل شدن به یک قطب اقتصادی را داراست؛ از تامین آب، برق و راه گرفته تا تصرف صدها هکتار زمین قابل دسترس به معادن غنی، اما امروز این ظرفیت بالقوه به حسرت بالفعل تبدیل شده است. ۲۰ سال انتظار تنها برای پروژهای که با ۱۰ درصد پیشرفت فیزیکی متوقف مانده، نه تنها توجیهپذیر نیست، بلکه به معنای گروگان گرفتن سرنوشتِ نسلهای پیدرپی جوانان این خطه است.
مشکل این پروژه نه کمبود زیرساخت است و نه عدم توجیه اقتصادی؛ مشکل، عدم پیگیری جدی برای جذب سرمایهگذار و تعیین تکلیف سرمایه گذار فعلی است که سالهاست این طرح را در برزخ بلاتکلیفی نگه داشته است. سفر وزیر بهترین فرصت بود تا با دستورات ضربالاجل، تکلیف این پروژه مهم و حیاتی را روشن، گره کور آن را باز و وعده صنعتی شدن آبدانان از کلام به فعل درآید. اما متأسفانه با بیتوجهی به این ظرفیت کلیدی این فرصت به آسانی سوخت تا آبدانان همچنان پشت سد توسعه باقی بماند.
امروز مردم آبدانان از مسئولان میپرسند: تا کی باید ظرفیتهای طلایی این منطقه به دلیل سوءمدیریت یا بیتوجهی سرمایهگذاران، خاک بخورد؟ آیا وقت آن نرسیده است که پرونده کارخانه سیمان از بایگانی فراموشی خارج و به عنوان اولویت اول صنعتی شدن آبدانان مطرح شود؟
ثبت دیدگاه