با شجریان ایرانی‌تر شدیم

شجریان هم مثل فردوسی و حافظ و سعدی، یادگاری برای ما و آیندگان به جا نهاده که پیوند عمیقی با "ایرانیت" دارد. نغمه‌ها و تحریرها و آواهای گونه‌گون و دلنشین و متبحرانه‌ی او، مظهر "آواز ایرانی" است. از نویسنده یا روشنفکری که مشغول کار فکری است، تا کارگر یا کشاورزی که مشغول کار یدی است، آوازهایی از شجریان را زیر لب یا با صدای بلند، با افتخار می‌خوانند و در آوازهای او ایرانی‌بودنِ خود را بازمی‌یابند. شجریان هنرمندی مردمی بود اما هنرش تابع سلیقه‌ی مردم نبود. برعکس، او سلیقه‌ و ذائقه‌ی هنری مردم را ارتقا داد. اگر او نبود و آن طور محبوب نمی‌شد، چه بسیار ایرانیانی که نمی‌توانستند با موسیقی کلاسیک سرزمین خودشان ارتباط برقرار کنند.