گفتمان، علی اصغر اسدی :در یک سال گذشته، ایران علیرغم تمام محدودیتها و تحریمها، در چند جبهه جنگی نابرابر با تکیه بر مقاومت مردمی و ایستادگی بینظیر نیروهای مسلح، موفقیتهای مهمی را پشت سر گذاشته است.
هرچند این جنگها تخریب گسترده زیرساختها، شهادت جمعی از هموطنان و نیز از دست دادن برخی شخصیتهای تراز اول کشور و نیز آسیبهای جدی به بخشی از تجهیزات نظامی را به همراه داشت، اما به دلیل تابآوری ملی، هدف راهبردی دشمن که فروپاشی نظام حکمرانی بود، محقق نشد. از این منظر میتوان گفت پیروزی از آن ملت ایران است.
با نگاهی واقعگرایانه به آسیبشناسی این نبرد نابرابر، باید اذعان کرد که ایران برای نخستین بار در تاریخ درگیریهای مدرن، پایگاههای نظامی آمریکا را هدف قرار داد و خسارت محسوسی به آنها وارد کرد.
اما تداوم وضعیت جنگی بدون مدیریت دیپلماتیک، به ضرر منافع ملی و کیان کشور خواهد بود.
بنابراین، همزمان با مقاومت ملی و بازدارندگی دفاعی مبتنی بر توان بومی، پیگیری مذاکره و دیپلماسی هوشمندانه –که در چارچوب این مؤلفهها تعریف شود– تلاشی مؤثر برای صیانت از منافع ملی قلمداد میشود.
سیاست جنگ یا توافق، در شرایط حساس کنونی، موضوعی نیست که بدون هماهنگی ارکان قدرت نظام قابل اجرا باشد.
این واقعیت باید به درستی برای مردم تبیین شود تا پیش از شکلگیری دوگانهسازیهای سیاسی میان موافقان و مخالفان مذاکره، از تفسیرهای نادرست مانند «تحمیل به رهبری» یا «ناشی از استیصال دولت» جلوگیری به عمل آید.
بیگمان اگر تلاش جریان تندروی داخلی علیه مذاکرات پیشین (مانند برجام) نبود و فضای اجرای آن در دولت اول ترامپ بسته نمیشد، شاید بسیاری از رخدادهای زیانبار یک سال اخیر هرگز رخ نمیداد. از این رو ضرورت دارد مسئولان قوای سهگانه، نهادهای نظامی و امنیتی، رسانه ملی و مجموعه رسانههای وابسته به دستگاههای کشور، حول محور تصمیمات کلان و در راستای منافع ملی، هر توافق احتمالی ایران و آمریکا را بپذیرند و برای افکار عمومی شفافسازی کنند.
نباید پس از امضای احتمالی توافق و عبور سایه جنگ، برخی جریانها با اهداف سیاسی و منافع باندی، همچون گذشته با راهاندازی قرارگاههای رسانهای و پروپاگاندا، مذاکره را حاصل تحمیل یک جریان خاص به حاکمیت جلوه دهند و از این طریق به دنبال مصادره موفقیتها یا تخریب رقبا باشند.
باید برای ملت ایران روشن شود که مذاکره اقدامی همسو با دفاع، در مسیر منافع ملی و تصمیمی برآمده از حاکمیت است، نه دولت یا افراد خاص.
این مهم باید برای همه دلسوزان کشور جا بیفتد که «توافق»، «آتشبس» یا حتی «تفاهم» پایان جنگ، به معنای پایان خصومتها نیست.
دشمنان بیکار نمینشینند و قطعاً سناریوهای دیگری برای مقابله با نظام سیاسی ایران دنبال خواهند کرد. پس باید مراقب بود که توافق احتمالی –که برآمده از تصمیمات عقلانی نظام است– به ابزاری برای تسویهحسابهای سیاسی و ایجاد گسست و انشقاق میان مردم و جریانهای سیاسی تبدیل نشود.
ثبت دیدگاه